Έκκληση στις Ομοσπονδίες να στείλουν επιστολή για να εφοδιαστούν τα πλοία με ινσουλίνη και γλυκαγόνο Έκκληση στις Ομοσπονδίες να στείλουν επιστολή για να εφοδιαστούν τα πλοία με ινσουλίνη και γλυκαγόνο
Η διαβητική κοινότητα έχει αποδείξει πολλές φορές ότι είναι μια κοινότητα αλληλεγγύης. Δεμένοι λόγω μιας ασθένειας που περνά από τον περισσότερο κόσμο απαρατήρητη, οι... Έκκληση στις Ομοσπονδίες να στείλουν επιστολή για να εφοδιαστούν τα πλοία με ινσουλίνη και γλυκαγόνο

Η διαβητική κοινότητα έχει αποδείξει πολλές φορές ότι είναι μια κοινότητα αλληλεγγύης. Δεμένοι λόγω μιας ασθένειας που περνά από τον περισσότερο κόσμο απαρατήρητη, οι άνθρωποι με διαβήτη έχουν πάντα ανταποκριθεί σε κάθε είδους κάλεσμα είτε για βοήθεια είτε για εξυπηρέτηση συνανθρώπου τους που πάσχει από την ίδια ασθένεια.

Έτσι και στην δική μου περίπτωση, οι άνθρωποι με διαβήτη αμέσως ανταποκρίθηκαν στην έκκλησή μου για βοήθεια τη στιγμή που βρέθηκα πάνω σε ένα πλοίο μεσοπέλαγα χωρίς ινσουλίνη, με το σάκχαρο να ανεβαίνει και τους ευχαριστώ από την καρδιά μου.

Η πρώτη μου κίνηση ήταν να ζητήσω βοήθεια από το πλήρωμα του πλοίου, μιας και δεν είχα αλλού να απευθυνθώ για την έκτακτη κατάσταση της υγείας μου. Αυτό που με λύπη ανακάλυψα, είναι ότι στο πλοίο δεν υπήρχε ινσουλίνη, ενώ στη λίστα των φαρμάκων που είναι απαραίτητο να έχουν στο φαρμακείο τους για κάποια έκτακτη περίπτωση, δεν είναι ούτε οι ενέσεις ινσουλίνης, αλλά ούτε και το γλυκαγόνο.

Τους ζήτησα να ρωτήσουν από τα μεγάφωνα αν υπήρχε κάποιος άλλος στο πλοίο που να έχει μαζί του ινσουλίνη, κάτι όμως που δεν έκαναν. Για το γεγονός αυτό μπορώ να σκεφτώ πολλούς λόγους, τους οποίους όμως δε θα αναφέρω εδώ.

Στη δική μου περίπτωση, κατάφερα να ολοκληρώσω το ταξίδι χωρίς να συμβούν τα χειρότερα και κατέβηκα από το πλοίο αναζητώντας βοήθεια στη στεριά. Είναι όμως εύλογο να αναρωτηθεί κανείς, τι θα είχε συμβεί αν η κατάσταση ήταν πιο οξεία και ο οργανισμός μου είχε ανταποκριθεί διαφορετικά. Μάλιστα, επειδή συζήτησα με το προσωπικό σχετικά με το γεγονός ότι στη λίστα των φαρμάκων που πρέπει να έχει το πλοίο στο φαρμακείο του για έκτακτες περιπτώσεις, δεν είναι ούτε οι ενέσεις ισνουλίνης ούτε το γλυκαγόνο, οι ίδιοι μου πρότειναν να κάνω μια επιστολή ώστε οι υπεύθυνοι να τα συμπεριλάβουν στις απαραίτητες προμήθειες.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που τίθεται σε εφαρμογή όλη η συζήτηση που έχουμε ανοίξει κατά καιρούς σχετικά με την ορατότητα της ασθένειας και με την ανάγκη για σωστή ενημέρωση, τόσο από τους φορείς των ατόμων που πάσχουν από διαβήτη, όσο και από πλευράς των μέσων ενημέρωσης.

Το κατά πόσον το προσωπικό που εργάζεται στον τομέα της φιλοξενίας, ή συγκέντρωσης μεγάλου αριθμού ανθρώπων, είναι σε θέση να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο περιστατικό, είναι κάτι που θα έπρεπε να απασχολεί όλους του κρατικούς μηχανισμούς, σε μια χώρα που η κύρια βιομηχανία της είναι η φιλοξενία.

Η προσωπική μου εκτίμηση του πληρώματος είναι ότι, ενώ ήταν όλοι ευγενέστατοι και απάντησαν στις ερωτήσεις μου με υπομονή, δεν ήταν σε θέση να μου παρέχουν την απαραίτητη βοήθεια για μια κατάσταση που θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί πάρα πολύ άσχημα.

Στο παρελθόν, έχω βρεθεί σε πλοίο που στα τραπέζια είχε ταμπέλα της ΕΛΟΔΙ με το σήμα του IDF και ανέφερε ότι το προσωπικό είναι εκπαιδευμένο σχετικά με το διαβήτη, να αναφέρω ότι θέλω να πάρω το φαγητό στο δωμάτιό μου γιατί πάσχω από διαβήτη και ο υπάλληλος του πλοίου να μου εύχεται “περαστικά”, ενώ όταν του είπα ότι είναι χρόνιο νόσημα, χτύπησε με το χέρι του το κούτελό του και μου απάντησε ότι “αααα ναι, είναι τρόπος ζωής!”.

Η ουσία είναι ότι οι άνθρωποι με διαβήτη, παρά την όποια πρόοδο από άποψης ενημέρωσης και με τις όποιες παροχές έχουν, συνεχίζουν να μην μπορούν να ταξιδέψουν ήσυχοι ότι αν συμβεί κάτι έκτακτο θα έχουν τη βοήθεια που χρειάζονται είτε από το πλήρωμα ενός ταξιδιωτικού μέσου, είτε από το προσωπικό ενός χώρου ασφαλείας.

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:

Ας δείξουμε λοιπόν ως κοινότητα την ίδια ενότητα που δείχνουμε όποτε κάποιος από εμάς χρειάζεται βοήθεια, και ας κινηθούμε ομαδικά ώστε να καταφέρουμε να αλλάξουμε την αντίληψη που υπάρχει σχετικά με το διαβήτη.

Το Glykouli.gr, μέσω αυτού του άρθρου, απευθύνει έκκληση στις Ομοσπονδίες και στους Εκπροσώπους των ατόμων με διαβήτη να κάνουν μια επιστολή προς όλους τους αρμόδιους φορείς, ώστε στη λίστα των φαρμάκων που είναι απαραίτητα να υπάρχουν σε χώρους φιλοξενίας μεγάλου αριθμού ανθρώπων, να είναι οι ενέσεις ινσουλίνης και το γλυκαγόνο.

Έτσι ώστε την επόμενη φορά που κάποιος διαβητικός τύχει να βρεθεί πάνω σε πλοίο, στη μέση της θάλασσας, χωρίς ένεση ινσουλίνης, η απάντηση στην ερώτηση αν υπάρχει ινσουλίνη στο πλοίο, να είναι “ναι φυσικά”.

Glykouli.gr

Shares
Αποδοχή
Η ιστοσελίδα glykouli.gr χρησιμοποιεί cookies για τη βελτίωση των υπηρεσιών της. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Shares