Σας επισυνάπτουμε το κείμενο που μας έστειλε μια φίλη διαβητική και το οποίο βρήκαμε συγκινητικό σε πολλά επίπεδα. Από τη στήριξη του συζύγου μέχρι τα παιδιά που έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην καταπολέμηση μιας μεταμεσονύκτιας υπογλυκαιμίας!
“Πρόσφατα σε ένα όνειρο που έβλεπα, άκουσα τα παιδιά μου να φωνάζουν, “μαμά πρέπει να σηκωθείς και να κάνεις μέτρηση, τρέμεις ολόκληρη!”.
“Είμαι εντάξει“, τους είπα. “Όχι μαμά, πρέπει να φας κάτι, γιατί φαίνεται να έχεις υπογλυκαιμία!“. Μετά από ένα όχι πολύ μικρό διάστημα φάνηκε να παραδίνομαι και είπα “εντάξει, θα σηκωθώ!”
Μετά ξύπνησα και αμέσως συνειδητοποίησα ότι το ζάχαρο μου ήταν χαμηλό. Έχετε βιώσει σίγουρα τις στιγμές που κάνετε μέτρηση για να δείτε αν όντως έχετε υπογλυκαιμία και τις στιγμές που είναι σχεδόν βέβαιο λόγω της σοβαρότητας των συμπτωμάτων σας. Αυτή ήταν μια από τις υπογλυκαιμίες που με έκαναν να φοβηθώ. Έτρεμα πολύ, το μυαλό μου στροβιλιζόταν από τη σύγχυση, η καρδιά μου χτυπούσε πολύ γρήγορα και ήμουν μούσκεμα από τον ιδρώτα.
Σκούντηξα τον σύζυγο μου και του ψέλισα κατί που ακούστηκε σαν “υπο… υπογλ…“. Πήδηξε αμέσως και ήρθε δίπλα μου για να μου δώσει προσεκτικά λίγο χυμό να πιω για να ανέβει άμεσα το ζάχαρο. Έκατσε δίπλα μου να με παρακολουθεί για να σιγουρευτεί ότι δεν θα πνιγώ, καθώς είχα ξαπλώσει πλάγια και δεν μπορούσα να κάτσω.
Μετά από λίγο ήμουν εντάξει και κοιμήθηκα. Αργότερα το πρωί τα παιδιά μου έτρεξαν για να με ξυπνήσουν όπως συνήθως κάνουν κάθε μέρα. “Καλημέρα μαμά” φώναξαν.
Ξαφνικά θυμήθηκα το όνειρο μου και βιάστηκα να τα αγκαλιάσω σφιχτά. Όσο ανόητο και να ακούγεται, νιώθω ότι με βοήθησαν να ξυπνήσω όταν ήταν απόλυτα αναγκαίο.
Σας έχει συμβεί ποτέ και σε εσάς;”
