Τα άτομα με διαβήτη βοηθούνται ιδιαίτερα από τα ελεύθερα από γλουτένη τρόφιμα, τα οποία έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη. Δηλαδή αυξάνουν αργά και σταθερά τη γλυκόζη στο αίμα , με αποτέλεσμα να νιώθει κανείς χορτάτος για περισσότερη ώρα και να μη δημιουργείται υπογλυκαιμία.
Σε ένα άρθρο του αγγλικού ιατρικού περιοδικού New England Journal of Medicine, γίνεται αναφορά για 35 αρρώστιες που μπορεί να προκληθούν τρώγοντας γλουτένη. Μερικά από τα συμπτώματα είναι: Αρθρίτιδα, ADHD (διαταραχή ελλειματικής προσοχής και υπερκινητικότητας), διαβήτης, κατάθλιψη, άγχος, σπαστική κολίτιδα, λύκος, συχνοί πονοκέφαλοι, εξάντληση, έκζεμα, οστεοπόρωση, εξασθενισμένο ανοσοποιητικό σύστημα, υπερανάπτυξη μυκήτων, φλεγμονές οργάνων, απώλεια-αύξηση βάρους και υποσιτισμός.
Όμως από πότε το σιτάρι , θεμέλιος λίθος της διατροφής, έγινε σπόρος αρρώστιας;
Κατ’αρχάς, το σιτάρι δεν είναι το ίδιο σήμερα όπως παλιά. Οι σπόροι έχουν υβριδοποιηθεί πολλές φορές, ώστε να αντέχουν τους μύκητες και να μην χαλάει η παραγωγή, μιας και οι ανάγκες του πληθυσμού πλέον είναι τελείως δυσανάλογες με τα παλαιότερα χρόνια. Επιπλέον έχει υποστεί τροποποιήσεις, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί πιο εύκολα σε βιομηχανικές εφαρμογές. Έτσι, ενώ πριν 50 χρόνια το σιτάρι περιείχε μόλις 5% γλουτένη, πλέον το ποσοστό ανέρχεται σε πάνω από 50%. Επίσης το ψωμί και άλλα ψημένα αγαθά παράγονται και συντηρούνται με την προσθήκη χημικών και άλλων παραγόντων οι οποίοι επιδεινώνουν την τοξικότητα.
Η γλουτένη προστίθεται επίτηδες σε μερικά προιόντα επειδή αυξάνει τα σήματα της πείνας για να μας κάνει να φάμε περισσότερο από το προιόν, αυξάνοντας την ορμόνη γκρελίνη, η οποία μεγαλώνει την αίσθηση της πείνας. Η γλουτένη επίσης παρεμβάλεται με την ορμόνη λεπτίνη, η οποία λέει στον εγκέφαλό μας ότι χορτάσαμε και μας κάνει να σταματήσουμε.
Προφανώς, το ενδιαφέρον της βιομηχανίας τροφίμων εστίασε περισσότερο στην αποτελεσματικότητα και στο μεγαλύτερο κέρδος με μικρότερο κόστος, παρά στις αρνητικές επιπτώσεις που έχουν οι αλλοιώσεις αυτές στην υγεία του ανθρώπου.
