Περισσότεροι από 1.200.000 Έλληνες πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη. Μπορεί εδώ και πολλά χρόνια να μην έχει γίνει μία εμπεριστατωμένη και ολοκληρωμένη έρευνα, ωστόσο υπολογίζεται ότι το 7%-8% του πληθυσμού πανελλαδικώς έχει σακχαρώδη διαβήτη.
Τα παραπάνω δηλώνει στη «Μ» ο παθολόγος, επιστημονικός συνεργάτης του Διαβητολογικού Κέντρου Α’ Προπαιδευτικής κλινικής του «ΑΧΕΠΑ» και διδάκτωρ Ιατρικής στο ΑΠΘ Ζήσης Κοντονίνας με αφορμή την ομιλία του στο συνέδριο με θέμα «Νεότερα δεδομένα στο σακχαρώδη διαβήτη», το οποίο διοργανώνει το ΙΕΚ ΞΥΝΗ υπό την αιγίδα της Διαβητολογικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος (ΔΕΒΕ). Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, από τις 4 μετά το μεσημέρι ώς τις 8 το βράδυ, στο ξενοδοχείο «Μακεδονία Παλάς».
Παράλληλα αναφέρει ότι το ποσοστό των ασθενών αυξάνει συνεχώς, καθώς η καθιστική ζωή, η έλλειψη σωματικής άσκησης, η παχυσαρκία και γενικότερα οι ανέσεις του σύγχρονου τρόπου ζωής συμβάλλουν στην έξαρση της πάθησης και δυσκολεύουν την καταπολέμησή της.
Ακριβώς επειδή η ασθένεια βρίσκεται σε έξαρση παγκοσμίως, οι επιστήμονες κάνουν έρευνες για την παρασκευή νέων φαρμακευτικών ουσιών.
Έξυπνες ινσουλίνες ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο νυχτερινής υπογλυκαιμίας, διατηρώντας χαμηλά τα επίπεδα σακχάρου κατά τη διάρκεια της ημέρας. Επιπλέον έχουν αναπτυχθεί οι αντλίες ινσουλίνης, που αποτελούν μικρές ηλεκτρονικές συσκευές στο μέγεθος ενός κινητού τηλεφώνου και επιτρέπουν μία διακριτική θεραπεία των πασχόντων. Η αντλία μιμείται τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ένα υγιές πάγκρεας. Συγκεκριμένα μέσω της συνεχούς υποδόριας έγχυσης ινσουλίνης υποκαθιστά την ανάγκη για συχνές ενέσεις με τη χορήγηση δόσεων ταχείας δράσης ινσουλίνης 24 ώρες το 24ωρο.
Το τεχνητό πάγκρεας
«Σε πέντε χρόνια το τεχνητό πάγκρεας θα είναι σε θέση να διευκολύνει τους πάσχοντες από διαβήτη», επισημαίνει ο κ. Κοντονίνας.
Το τεχνητό πάγκρεας αποτελεί ένα κλειστό κύκλωμα αντλίας ινσουλίνης, ένα σύστημα δηλαδή το οποίο περιλαμβάνει μία αντλία ινσουλίνης και έναν αισθητήρα σακχάρου. Ο αισθητήρας αυτός μετρά το σάκχαρο συνεχώς στον υποδόριο χώρο (την περιοχή στην οποία γίνονται οι ενέσεις ινσουλίνης) και στη συνέχεια στέλνει την πληροφορία αυτή σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, όπου με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου υπολογίζεται η δόση της ινσουλίνης που πρέπει να χορηγηθεί στο άτομο με διαβήτη.
Του Νικήτα Διαμαντόπουλου
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Μακεδονία” την Τετάρτη 25 Μαΐου 2016
Πηγή: http://www.makthes.gr
