Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS Medicine φέρνει στο φως αισιόδοξα νέα για όσους ζουν με διαβήτη κι άλλες χρόνιες ασθένειες

Οι εξελίξεις στην ιατρική επιτρέπουν σε άτομα με διαβήτη κι άλλες χρόνιες ασθένειες να ζουν περισσότερο χωρίς αναπηρία σε σχέση με το παρελθόν

Τα άτομα με διαβήτη και άλλες χρόνιες παθήσεις ζουν περισσότερο χωρίς αναπηρία ή άλλες σοβαρά προβλήματα υγείας, σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS Medicine.

Πολλοί από τους τίτλους σχετικά με τις ευρέως διαδεδομένες επιπτώσεις του διαβήτη και άλλων χρόνιων παθήσεων στην υγεία μπορεί να είναι αποθαρρυντικοί ή ακόμη και καταθλιπτικοί – όπως το γεγονός ότι οι θάνατοι που σχετίζονται με διαβήτη στις Ηνωμένες Πολιτείες παρέμειναν υψηλοί το 2021 μετά από μια απότομη αύξηση το 2020 ή ότι η χρόνια νεφρική νόσος συχνά εξελίσσεται γρήγορα σε άτομα με διαβήτη. Έτσι, μπορεί να είναι εύκολο να παραβλέψουμε τις θετικές εξελίξεις, όπως η πρόοδος στις θεραπείες του διαβήτη και στις θεραπείες για επιπλοκές που σχετίζονται με τον διαβήτη. Για παράδειγμα, ένα φάρμακο για τον διαβήτη που εγκρίθηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από μια δεκαετία – Victoza (λιραγλουτίδη) – βρέθηκε σε μια πρόσφατη μελέτη, μαζί με βασική (μακράς δράσης) ινσουλίνη, ότι είναι μια από τις καλύτερες επιλογές θεραπείας για τον τύπο 2 διαβήτης όταν η μετφορμίνη δεν είναι αρκετή για να ελέγξει επαρκώς τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.

Και επίσης πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι η διαβητική νεφρική νόσος μπορεί να ανταποκρίνεται καλύτερα στην έγκαιρη θεραπεία με πολλαπλά φάρμακα – μια στρατηγική που δεν υπήρχε στο τραπέζι μόλις πριν από λίγα χρόνια, λόγω της έλλειψης στοιχείων που να υποστηρίζουν αυτό που τώρα γνωρίζουμε ότι είναι πολύ αποτελεσματικά φάρμακα για την επιβράδυνση της εξέλιξης της νεφρικής νόσου.

Για την τελευταία ανάλυση, οι ερευνητές συνέκριναν τους συμμετέχοντες σε δύο διαφορετικές μεγάλες μελέτες – γνωστές ως Γνωστικές Λειτουργίες και Μελέτες Γήρανσης – που διεξήχθησαν με διαφορά δεκαετιών στην Αγγλία. Και οι δύο μελέτες ακολούθησαν τον ίδιο σχεδιασμό και πήραν μέρος συμμετέχοντες ηλικίας 65 ετών και άνω. Η πρώτη μελέτη πραγματοποιήθηκε από το 1991 έως το 1993, ενώ η δεύτερη πραγματοποιήθηκε μεταξύ 2008 και 2011 — με τους συμμετέχοντες να παρακολουθούνται για δύο χρόνια σε κάθε μελέτη. Για να αξιολογήσουν την αναπηρία, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα μέτρο που ονομάζεται «Δραστηριότητες του Τάουνσεντ της κλίμακας καθημερινής ζωής». Αυτή η κλίμακα δεν εστιάζει σε κάποια συγκεκριμένη πάθηση υγείας που προκαλεί αναπηρία, επομένως μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αξιολόγηση της αναπηρίας που μπορεί να σχετίζεται με πολλές διαφορετικές καταστάσεις υγείας. Οι συμμετέχοντες στην τελευταία ανάλυση είχαν τουλάχιστον μία χρόνια πάθηση, όπως διαβήτη, αρθρίτιδα, γνωστική εξασθένηση, στεφανιαία νόσο (CAD), περιφερική αγγειακή νόσο (PVD), αναπνευστικά προβλήματα, προβλήματα ακοής ή προβλήματα όρασης.

Χρησιμοποιώντας αξιολογήσεις αναπηρίας, οι ερευνητές υπολόγισαν αυτό που είναι γνωστό ως προσδόκιμο ζωής χωρίς αναπηρία – πόσο καιρό ζει ένα άτομο πριν φτάσει σε ένα επίπεδο σημαντικής αναπηρίας. Υπολόγισαν επίσης το πραγματικό προσδόκιμο ζωής των συμμετεχόντων – πόσο καιρό έζησαν. Και στις δύο περιπτώσεις, προσαρμόστηκαν για έναν αριθμό διαφορών μεταξύ των συμμετεχόντων μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μελέτης – όπως το γεγονός ότι η μέση ηλικία των συμμετεχόντων κατά την εγγραφή στη μελέτη ήταν 75,6 στην πρώτη μελέτη και 76,4 στη δεύτερη μελέτη.

Αυξήσεις που παρατηρούνται στο προσδόκιμο ζωής χωρίς αναπηρία

Μεταξύ των δύο διαφορετικών περιόδων μελέτης, η γνωστική εξασθένηση ήταν η μόνη χρόνια πάθηση υγείας που στην πραγματικότητα σημείωσε μείωση του επιπολασμού — αλλά και μείωση στα υπόλοιπα έτη χωρίς αναπηρία στην ηλικία των 65 ετών για τα άτομα με την πάθηση, άνδρες και γυναίκες. Για όλες τις άλλες χρόνιες παθήσεις υγείας, το προσδόκιμο ζωής χωρίς αναπηρία στην ηλικία των 65 παρέμεινε περίπου το ίδιο ή αυξήθηκε μεταξύ των δύο περιόδων μελέτης. Η διαφορά ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτη για τη στεφανιαία νόσο – τα άτομα με αυτή την πάθηση δεν είδαν μόνο αύξηση των ετών χωρίς αναπηρία κατά μέσο όρο κατά 2,7 χρόνια, αλλά παρουσίασαν επίσης απόλυτη πτώση στα έτη με αναπηρία, κατά 0,8 χρόνια κατά μέσο όρο.

Μεταξύ των συμμετεχόντων με διαβήτη, υπήρξε αύξηση 3,4 ετών χωρίς αναπηρία στην ηλικία των 65 ετών για τους άνδρες (από 8,3 σε 11,7 ετών) και 3,1 ετών χωρίς αναπηρία στην ηλικία των 65 ετών για τις γυναίκες (από 5,6 σε 8,7 έτη) μεταξύ των δύο περιόδων μελέτης. Όμως ο μέσος όρος των ετών με αναπηρία αυξήθηκε επίσης κατά 0,6 έτη για τους άνδρες (από 3,2 σε 3,8 έτη), ενώ μειώθηκε κατά 0,2 έτη για τις γυναίκες (από 9,3 σε 9,1 έτη). Το συνολικό προσδόκιμο ζωής στην ηλικία των 65 ετών αυξήθηκε τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες μεταξύ των δύο περιόδων μελέτης — από 11,5 έτη σε 15,5 έτη για τους άνδρες και από 14,9 έτη σε 17,8 έτη για τις γυναίκες.

«Αν και αυτά τα ευρήματα είναι θετικά, βρήκαμε επίσης μια μείωση στο ποσοστό των υπολοίπων ετών που περνούν χωρίς αναπηρία για άνδρες και γυναίκες με γνωστική εξασθένηση», έγραψαν οι ερευνητές. «Δεδομένου ότι η γνωστική εξασθένηση ήταν επίσης η μόνη [χρόνια κατάσταση υγείας] όπου ο επιπολασμός μειώθηκε, αυτό αποτελεί λόγο ανησυχίας και απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση».

People With Diabetes Living Longer Without Disability – DSM (diabetesselfmanagement.com)

Διαβάστε ακόμα: Η ενασχόληση με τα Social media περιορίζει το διαβήτη και την υπέρταση στους ηλικιωμένους – Γλυκούλι (glykouli.gr)

Ο σύντομος περίπατος μειώνει τον κίνδυνο διαβήτη στους ηλικιωμένους – Γλυκούλι (glykouli.gr)

Η υπογλυκαιμία αυξάνει την πιθανότητα άνοιας στους ηλικιωμένους – Γλυκούλι (glykouli.gr)

Total
20
Shares
Σχετικά άρθρα