Μια πρόσφατη μελέτη από το UBC Okanagan υποδηλώνει ότι τα αποτελέσματα εξαρτώνται λιγότερο από τον τρόπο που ασκείστε και περισσότερο από το πόσο καιρό συνεχίζετε να κινείστε – ειδικά για άτομα που έχουν πρόσφατα διαγνωστεί με διαβήτη τύπου 2 (ΣΔΤ2).
Οι μεγαλύτερες συνεδρίες οδηγούν σε καλύτερα αποτελέσματα
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι μεγαλύτερες συνεδρίες άσκησης –ειδικά νωρίς σε ένα πρόγραμμα άσκησης– ήταν ο ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας βελτίωσης στον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα μεταξύ των αδρανών ενηλίκων που είχαν πρόσφατα διαγνωστεί με ΣΔΤ2.
Ο Δρ. Jonathan Little, καθηγητής στη Σχολή Υγείας και Επιστημών Άσκησης του UBCO, λέει ότι τα ευρήματα προέρχονται από μια ανάλυση παρακολούθησης δεδομένων από τη δοκιμή MOTIVATE T2D. Το εξατομικευμένο πρόγραμμα άσκησης 26 εβδομάδων παρακολούθησε 58 ενήλικες που φορούσαν ρολόγια γυμναστικής, επιτρέποντας στους ερευνητές να αναλύσουν τις συμπεριφορές άσκησής τους σε πραγματικό χρόνο.
«Είδαμε ένα σαφές μήνυμα ότι η διάρκεια της άσκησης ξεχώριζε πάνω από όλους τους άλλους παράγοντες», λέει ο Δρ. Little. «Τα άτομα που αφιέρωναν περισσότερο χρόνο στην άσκηση κατά τη διάρκεια κάθε συνεδρίας, ανεξάρτητα από τον τύπο ή την ένταση, παρουσίασαν μεγαλύτερες βελτιώσεις στα επίπεδα σακχάρου στο αίμα».
Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε αιματολογικές εξετάσεις και σε παρακολούθηση του σακχάρου στο αίμα πριν και μετά την παρέμβαση. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από ρολόγια γυμναστικής, οι ερευνητές παρακολούθησαν τη διάρκεια, τον όγκο, τη συχνότητα και τη συνέπεια της άσκησης κατά τη διάρκεια των 26 εβδομάδων.
Φάσεις προπόνησης και πρώιμες συνήθειες
Η ανάλυση χωρίστηκε σε δύο φάσεις. Τις πρώτες 13 εβδομάδες, οι συμμετέχοντες έλαβαν σημαντική υποστήριξη καθοδήγησης. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 13 εβδομάδων, η υποστήριξη καθοδήγησης μειώθηκε.
Ο Δρ. Jonathan Low, ο οποίος ολοκλήρωσε τη μελέτη για τις διδακτορικές του σπουδές στο UBCO, λέει ότι το κύριο συμπέρασμα είναι ότι η διάρκεια έχει τη μεγαλύτερη σημασία – ειδικά τις πρώτες εβδομάδες. Λέει επίσης ότι ούτε η ένταση ούτε ο τύπος της άσκησης, είτε ήταν αερόβια είτε προπόνηση δύναμης, προέβλεπαν ανεξάρτητα τα αποτελέσματα του σακχάρου στο αίμα.
«Αυτό μας λέει ότι η βοήθεια προς τους ανθρώπους να δημιουργήσουν μεγαλύτερες συνεδρίες άσκησης νωρίς μπορεί να θέσει τα θεμέλια για διαρκή μεταβολικά οφέλη», λέει ο Δρ. Low. «Η διάρκεια φαίνεται να είναι μια πιο σταθερή και βιώσιμη συμπεριφορά, ειδικά για άτομα που μαθαίνουν να προσαρμόζονται στη ζωή με διαβήτη τύπου 2».
Μεταφράζοντας τα λεπτά σε οφέλη για την υγεία
Για να θέσουμε τα ευρήματα σε πρακτικούς όρους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι κάθε λεπτό που προστίθεται σε μια μέση συνεδρία άσκησης συνδέεται με μια μετρήσιμη πτώση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, ενός βασικού δείκτη μακροπρόθεσμου ελέγχου του σακχάρου στο αίμα.
«Η επέκταση μιας μέσης προπόνησης από 30 σε 45 λεπτά συνδέεται με μείωση περίπου 0,3% της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης», εξηγεί η Δρ. Little. «Αυτό μπορεί να φαίνεται μικρό, αλλά σε πολλαπλές συνεδρίες κάθε εβδομάδα, θα μπορούσε να κάνει μια ουσιαστική κλινική διαφορά. Μπορεί επίσης να προσθέσει στα οφέλη άλλων αλλαγών στον τρόπο ζωής και ιατρικών θεραπειών».
Η Δρ. Kaja Falkenhain, πρώην διδακτορική φοιτήτρια του UBCO που τώρα φοιτά στο Κέντρο Βιοϊατρικής Έρευνας Pennington του Κρατικού Πανεπιστημίου της Λουιζιάνα, ήταν βασική συνεργάτιδα σε αυτή την εργασία. Λέει ότι η άσκηση αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τη διαχείριση του διαβήτη τύπου 2 και είναι γνωστό ότι βελτιώνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη, την καρδιαγγειακή υγεία και τη μεταβολική λειτουργία.
«Ωστόσο, οι συμβουλές σχετικά με το τι έχει μεγαλύτερη σημασία σε μια συνταγή άσκησης –διάρκεια, ένταση, συχνότητα ή όγκος– ήταν ασυνεπείς», λέει. «Αυτή η μελέτη βοηθά στην απομυθοποίηση αυτού του ερωτήματος», προσθέτει. «Για άτομα που έχουν πρόσφατα διαγνωστεί με ΣΔ2, η ενθάρρυνση μεγαλύτερης διάρκειας και διαχειρίσιμης προπόνησης μπορεί να είναι μια από τις πιο αποτελεσματικές και ρεαλιστικές στρατηγικές για τη βελτίωση του ελέγχου του σακχάρου στο αίμα».
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Medicine & Science in Sports & Exercise, υπογραμμίζει ότι η έγκαιρη υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να αλλάξουν τις συνήθειες άσκησής τους.
Ενώ η μελέτη δεν σχεδιάστηκε αρχικά για να δοκιμάσει αυτές ακριβώς τις ιδέες, ο Δρ. Little σημειώνει ότι τα αποτελέσματα εξακολουθούν να δείχνουν ότι η άσκηση –ειδικά οι μεγαλύτερες συνεδρίες– έχει σημασία.
«Από όλους τους διαφορετικούς τύπους μεταβλητών άσκησης που διερευνήσαμε, ο χρόνος προπόνησης φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία για τη μείωση του σακχάρου από τον τύπο, την ένταση, τις θερμίδες που καίγονται ή τη συχνότητα της άσκησης», προσθέτει. «Επομένως, βρείτε κάτι που σας αρέσει και κάντε το για όσο περισσότερο μπορείτε».
Διαβάστε ακόμα
