Η χρήση αγωνιστών του υποδοχέα γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1) για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 και της παχυσαρκίας σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο τριχόπτωσης (αλωπεκία) σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο The BMJ. Αν και ο απόλυτος κίνδυνος είναι χαμηλός, η επίγνωση αυτού του πιθανού αποτελέσματος μπορεί να βοηθήσει στη λήψη κοινών θεραπευτικών αποφάσεων, λένε οι ερευνητές.
Η αλωπεκία έχει αναφερθεί ως πιθανή παρενέργεια των αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1, ιδιαίτερα της σεμαγλουτίδης και της τιρζεπατίδης. Ωστόσο, δεν υπάρχουν μελέτες που να αξιολογούν τον κίνδυνο αλωπεκίας που σχετίζεται με τους αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 σε σύγκριση με άλλα φάρμακα για τον διαβήτη.
Για να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ηλεκτρονικά δεδομένα ασθενών από το Σύστημα Υγείας του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια (Penn Medicine) για να συγκρίνουν τα ποσοστά αλωπεκίας σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2 που άρχισαν να χρησιμοποιούν αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 ή άλλους τύπους φαρμάκων για τον διαβήτη γνωστούς ως αναστολείς SGLT-2 ή αναστολείς DPP-4.
Συνολικά, 12.004 ασθενείς που χρησιμοποιούσαν αγωνιστές υποδοχέα GLP-1 συγκρίθηκαν με 15.221 που χρησιμοποιούσαν αναστολείς SGLT-2, και επιπλέον 11.964 χρήστες GLP-1 συγκρίθηκαν με 11.233 χρήστες αναστολέων DPP-4 μεταξύ Ιανουαρίου 2019 και Σεπτεμβρίου 2024.
Σε σύγκριση με τους χρήστες αναστολέων SGLT-2, οι χρήστες αγωνιστών υποδοχέα GLP-1 ήταν νεότεροι (μέση ηλικία 58 έναντι 65 ετών), είχαν υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος (36,2 έναντι 32,3) και είχαν χαμηλότερα ποσοστά καρδιαγγειακών και χρόνιων νεφρικών παθήσεων. Ομοίως, οι χρήστες GLP-1 ήταν νεότεροι (μέση ηλικία 58 έναντι 67 ετών) και είχαν υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος (36,2 έναντι 31,3) από τους χρήστες αναστολέων DPP-4.
Μετά την προσαρμογή για πιθανούς παράγοντες που επηρεάζουν την τριχοφυΐα, όπως η ηλικία, το φύλο, η εθνικότητα, οι προϋπάρχουσες παθήσεις, η χρήση άλλων φαρμάκων και ο δείκτης μάζας σώματος, η χρήση αγωνιστών υποδοχέα GLP-1 συσχετίστηκε με 37% υψηλότερο κίνδυνο αλωπεκίας από τη χρήση αναστολέων SGLT-2 (6,91 έναντι 5,04 ανά 1.000 ανθρωποέτη) και 68% υψηλότερο κίνδυνο από τη χρήση αναστολέων DPP-4 (6,53 έναντι 3,89 ανά 1.000 ανθρωποέτη).
Περαιτέρω αναλύσεις έδειξαν ότι η συσχέτιση ήταν ειδική για την μη ουλώδη αλωπεκία (όπου οι θύλακες των τριχών παραμένουν άθικτοι, αφήνοντας τη δυνατότητα για αναγέννηση), με αυξημένο κίνδυνο 53% και 72% σε σύγκριση με τους αναστολείς SGLT-2 και τους αναστολείς DPP-4, αντίστοιχα.
Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι η ταχεία απώλεια βάρους είναι μια καθιερωμένη αιτία τριχόπτωσης και μπορεί επίσης να οδηγήσει σε ελλείψεις σιδήρου ή ψευδαργύρου, οι οποίες διαταράσσουν τον κύκλο ανάπτυξης των μαλλιών. Οι ορμονικές αλλαγές μπορεί επίσης να είναι σχετικές, σημειώνουν, αν και χρειάζονται περαιτέρω μελέτες για να διευκρινιστούν οι υποκείμενοι μηχανισμοί.
Αναγνωρίζουν επίσης αρκετούς περιορισμούς της μελέτης. Για παράδειγμα, η έλλειψη κλινικών πληροφοριών περιόρισε την ικανότητά τους να αξιολογήσουν λεπτομέρειες όπως η σοβαρότητα, η έκταση, η διάρκεια και η αναστρεψιμότητα της αλωπεκίας μετά τη διακοπή της θεραπείας. Ούτε μπορούν να αποκλείσουν την πιθανότητα άλλοι μη μετρημένοι παράγοντες να έχουν επηρεάσει τα αποτελέσματά τους.
Ωστόσο, λένε ότι αυτή ήταν μια αυστηρή μελέτη βασισμένη σε δεδομένα υψηλής ποιότητας από μια μεγάλη αντιπροσωπευτική ομάδα και τα αποτελέσματα ήταν συνεπή μετά από πρόσθετες αναλύσεις, υποδηλώνοντας ότι είναι αξιόπιστα.
Ως εκ τούτου, καταλήγουν στο συμπέρασμα: «Τα ευρήματά μας επεκτείνουν προηγούμενα ανεπίσημα σήματα ασφάλειας και παρέχουν πιο συστηματικά στοιχεία για την ενημέρωση της κλινικής επίγνωσης σχετικά με αυτή την πιθανή ανεπιθύμητη ενέργεια».
